Nederlandse Top 40

Regels

In de Top 40-hitlijst wordt met een (super)stip aangegeven welke platen zich snel naar de top bewegen. Elke plaat die op een van de nummers 11 tot en met 30 terechtkomt en daarmee drie of meer plaatsen stijgt, krijgt op dat moment een stipnotering. Ook platen die in of naar de top 10 stijgen, krijgen een stipnotering. Naast stipnoteringen worden ook superstipnoteringen toegekend. Is het aantal gestegen plaatsen in de top 10 vijf of meer óf in de top 25 tien of meer, dan wordt een superstip uitgedeeld. (Platen die nieuw binnenkomen in de top 30 stijgen per definitie en wel meer dan 10 plaatsen.)

De huidige samenstelling van de Top 40, een combinatie van verkoop- en airplaygegevens, kan omstreden genoemd worden. Velen vinden het niet objectief dat de airplaycijfers van de radio- en televisiestations worden meegeteld, om de invloed van de dalende singleverkoop op de Top 40 te beperken. Daarnaast zijn er een aantal dubieuze regels, die desondanks al sinds jaren, sommige al sinds 1972, gehandhaafd worden:

1. Singles dienen minimaal 2 weken in de Top 40 te staan. Als een single officieel niet meer in de Top 40 thuishoort, wordt deze op nummer 40 geplaatst.
2. Met superstip genoteerde singles mogen de week erop niet zakken. Als een superstipsingle eigenlijk had moeten zakken, dient deze te blijven staan op de plek waarnaar deze steeg. Gevolg hiervan is dat singles, de week na het blijven staan, extra hard naar beneden zakken.
3. Re-entry (een single die eerst verdwenen was, maar nu opnieuw is genoteerd in de lijst) vindt alleen plaats wanneer de single bij de eerste 30 uitkomt, anders wordt deze genegeerd.
4. Singles met een zogenaamde dubbele A-kant worden apart genoteerd in de Top 40; dit komt door de (mogelijke) verschillen in airplay die de twee liedjes krijgen.

Met dank aan wikipedia